środa, 20 czerwca 2018

Czebureki z mięsem

 

Czebureki na blogu są jednym z najczęściej wyszukiwanych przepisów, choć same w sobie wcale takie wyszukane nie są:) Niektórzy wpisują w wyszukiwarkę "ukraińskie czebureki", jeszcze inni "rosyjskie", widziałam też przeróżne wersje zapisu, np. czeburak, ciburak, czyburek. Owszem, w krajach byłego Związku czebureki są do dziś bardzo popularnym daniem, coś w stylu miejscowego fastfooda. Jednak nie wywodzą się one z kuchni ukraińskiej, tylko z krymsko-tatarskiej, a sama nazwa w języku krymsko-tatarskim brzmi çüberek i w dosłownym tłumaczeniu oznacza 'surowy pieróg'. Zapewne podróżując po krajach arabskich czy śródziemnomorskich spotkaliście pieróg pod nazwą "burek" (słyszycie to podobieństwo w brzmieniu obu wyrazów?;) W zeszłym roku w Macedonii jadłam przepyszne bureki z serem i z mięsem, w Turcji też mają podobne Su böreği czy Sigara böreği, nadziewane ziemniakami, fetą i pietruszką, kapustą czy szpinakiem.
Znane mi z dzieciństwa czebureki to proste ciasto z mąki, wody i soli, cienko rozwałkowane, nadziane mięsem, ostro doprawione, zlepione na kształt dużego płaskiego pieroga i smażone w głębokim tłuszczu. Zgodnie z tradycyjną recepturą powinno do nadzienia powinno się używać drobno siekanej baraniny i smażyć pierogi w baranim łoju. Jednak ze względu na cenę baraniny jako nadzienie powszechnie wykorzystuje się mieloną wołowinę i wieprzowinę, a czebureki smaży się w oleju.
Moje czebureki są w tej bardziej unowocześnionej wersji, czyli z wieprzowiną. Najlepiej smakują prosto z patelni, gorące, wtedy mają w środku pyszny rosołek, podobnie jak rosyjskie pielmieni czy gruzińskie chinkali. W barach najczęściej podawane są w ketchupem, chociaż ja wolę je z sosem typu tzatziki czy innym jogurtowym.
Fotografowanie czeburekow to dla mnie nie lada wyzwanie. Pomyślcie tylko: gorące chrupiące ciasto, w środku soczyste aromatyczne nadzienie i cudowny rosołek. Zapach unosi się po całym domu, w brzuchu burczy, śliniaki pracują, no bo przecież czebureki są na wyciągnie ręki, gorące... i ten rosołek w środku. Chciałoby się ugryźć chociaż kawałek, a później drugi, jeszcze jeden i jeszcze, póki nie wystygły... Ale najpierw zdjęcia. Na szybko, zaledwie kilka kadrów, bez zmiany stylizacji i dobierania propsów. Bo czekają, gorące przecież jeszcze, soczyste czebureki.



Składniki (na 10 sztuk):
ciasto:
2 szklanki mąki
150ml wody
1 małe jajko
1 łyżka masła
0,5 łyżeczki soli

farsz:
300g mięsa mielonego z łopatki lub karczku
1 cebula
3 łyżki jogurtu naturalnego (można też dodać kefir albo wodę)
ząbek czosnku
sól i pieprz do smaku
1 łyżeczka majeranku
2 łyżki posiekanej natki pietruszki
olej do smażenia

Ciasto: wodę posolić, zagotować z masłem, wsypać pół szklanki mąki i wymieszać, żeby nie było grudek. Lekko ostudzić. Dodać jajko i dosypując pozostałą mąkę, wyrobić miękkie, elastyczne ciasto. Uformować kulę, włożyć do lodówki na minimum godzinę.

Farsz: cebulę bardzo drobno pokroić lub zetrzeć na grubej tarce. Do mięsa dodać jogurt, cebulę, czosnek, zioła, wszystko razem wymieszać, doprawić do smaku.

Ciasto podzielić na 10 kawałków, uformować kulki. Każdą kulkę rozwałkować na kształt koła o grubości ok. 1-2mm. Na połowę koła wyłożyć nadzienie płaską warstwą, przykryć drugą połową ciasta, dokładnie zlepić brzegi dociskając widelcem.

W szerokim garnku lub na patelni rozgrzać olej (2-3cm), wkładać czebureki, smażyć z obu stron na średnim ogniu do uzyskania złotego koloru. Po usmażeniu osączyć z nadmiaru tluszczu na ręczniku papierowym. Najlepiej smakują na gorąco.
Smacznego:)





niedziela, 17 czerwca 2018

Restauracja Trzy Romanse w Hotelu Wieniawski



W ubiegłą środę na zaproszenie Edyty miałam okazję uczestniczyć w degustacji nowego menu restauracji Trzy Romanse w Hotelu Wieniawski. Restauracja mieści się przy ulicy Sądowej 6, w samym centrum miasta. Elegancki wystrój lokalu, dobre rozmieszczenie stolików, przyjemna muzyka w tle i bardzo miła obsługa zdecydowanie zasługują na osobną wzmiankę.
Szef Kuchni Piotr Skwarek zaskoczył nas już na początku naszej kulinarnej przygody, podając jako amuse-bouche (tzw. czekadełko) masło z sepią i popiołem z warzyw oraz masło śmietankowe z solą, chipsami ryżowymi i z siemieniem lnianym oraz 3 rodzaje wypiekanego na miejscu chleba: pszennego, na mleku i maśle oraz razowego z figami i rodzynkami. "Czarne" masło zdecydowanie podbiło nasze kubki smakowe - aromat i posmak dymu oraz owoców morza (ten charakterystyczny zapach i smak sepii) tworzą bardzo ciekawe połączenie, na jednej kromce nie mogłam poprzestać i pewnie sięgnęłabym po kilka kolejnych, ale do rozsądku przemówiła mi ilość dań, które jeszcze czekały na spróbowanie:) 


Kolejnym czekadełkiem był chłodnik z żółtych pomidorów z oliwą koperkową, łososiem i koperkiem. Lekki, o wyrazistym smaku i przyjemnym kolorze. Chętnie zjadłabym go większą porcję jako samodzielne danie.
Na przystawkę podano sałatkę z solonym pstrągiem, która była wariacją na temat tradycyjnej coleslaw - czyli świeża młoda kapusta, marchew, marynowana czerwona cebula, roladki z ogórka z serkiem śmietankowym oraz sosem ogórkowym. Świeże, chrupiące i bardzo letnie danie.
Kolejną przystawką były grzanki z ciemnego pieczywa z marynowaną piersią z kaczki z malinami, piklowaną marchewką, gorczycą, migdałami i kolendrą, podane na marchewkowym puree. Mięso kaczki mięciutkie, dobrze doprawione i zamarynowane, cienko pokrojone fajnie współgrało z malinami, ale jako że kolendrę lubię w nielicznych daniach, po spróbowaniu pierwszej grzanki zdjęłam listki z pozostałych, gdyż w moim odczuciu nieco zdominowały całość.

Krem z zielonego groszku był absolutnym zakoszeniem. Pachniał groszkowo, był lekki i aksamitny. Podany z chrupiącymi krokiewkami z szynki i sadzonym jajkiem przepiórczym zawojował moje serce i podniebienie już od pierwszej łyżki.
Przed daniem głównym Szef Kuchni znów nas zaskoczył, serwując orzeźwiający miętowy sorbet z cytrynową pianką.
Danie główne stanowił łosoś na czarnym czosnku z botwinką i mleczkiem cytrynowym oraz risotto z ziemniaków i botwinki. Zanim danie znalazło się na stole, zastanawiałyśmy się, jak będzie wyglądało (i smakowało) risotto z ziemniaków, gdyż risotto jednoznacznie kojarzy się z ryżem. A tu zaskoczenie - drobno pokrojone młode ziemniaki i botwinka, nierozgotowane (!), o konsystencji risotta właśnie. Chętnie zjadłabym je nawet jako samodzielną potrawę. Łosoś jedna grał tu główne skrzypce: był soczysty, miękki, doskonały. Zapewne byłby moim faworytem, gdyby nie drugie danie główne:)
A była nim polędwiczka ze świni puławskiej z marchewką, pietruszką, pieczonym puree z cebuli, pangratto z kaszanki i sosem z miodu pitnego. Sama polędwiczka miękka i soczysta, otulona panierką z natki pietruszki była bardziej niż wyśmienita, wprost rozpływała się w ustach, a dodatki świetnie dopełniły całość. Całe danie piękne skomponowane również kolorystycznie, przez co bajecznie wyglądało na talerzu. Brawo!


Kolejnym zaskoczeniem był deser, a właściwie trzy różne desery.
Pierwszy z nich - cannelloni z ciasta filo z espumą chałwową i malinami oraz sorbet malinowy na granoli. Lekki, mega malinowy, pyszny.
Drugi deser prezentował się jeszcze ciekawiej - bezowy koszyczek z kremem z mascarpone i wanilii,  z rabarbarem w hibiskusie w środku oraz gałką sorbetu rabarbarowego. Połączenie słodkiej bezy i kwaskowatego rabarbaru, lekka konsystencja, a do tego piękne podany - zdecydowanie warto na niego wrócić;)

Okazało się, że to nie jest koniec niespodzianek, ponieważ Szef Kuchni przygotował dla jeszcze jeden deser - zestaw ciasteczek własnej produkcji: czekoladowe magdalenki, trufle z solą, sękacz korzenny, makaroniki... Nie mogłam odmówić sobie przyjemności spróbowania:)  
Restauracja jest miejscem, w którym wielbiciele dobrego jedzenia docenią smak i wygląd potraw. Naturalne sezonowe składniki sprawiają, że kuchnia jest świeża, lekka, a z każdym kolejnym kęsem czuje się pasję i ogromne wyczucie w łączeniu tradycji z nowoczesnością.
Nie wiem, czy nazwa restauracji - Trzy Romanse - nawiązuje do utworów muzycznych czy związku miłosnego, ale jestem pewna, że w tej kuchni można się zakochać po trzykroć:)
Dziękuję serdecznie Szefowi Kuchni Piotr Skwarek, panu Markowi za miłą i profesjonalną obsługę oraz serwowanie dań, a także całej ekipie Hotel Wieniawski za niezapomniane wrażenia kulinarne!

Hotel Wieniawski ***

ul. Sądowa 6
20-027 Lublin, Polska
+48 81 45 99 200
www.hotelwieniawski.pl
www.hotelwieniawski.pl/restauracja/o-restauracji


piątek, 15 czerwca 2018

Nalewka orzechowa


Czy już marudziłam wspominałam, że w tym roku wszystko dzieje się w przyśpieszonym tempie? Niby fajnie - lato bez wiosny, od razu ciepło, truskawki w maju, jagody na początku czerwca. Ale mnie to wcale jakoś nie cieszy, bo gdy coś szybko się zaczyna, to i szybciej się kończy. Orzechy również wyprzedziły zeszłe lata prawie o miesiąc. Zazwyczaj orzechówkę nastawia się w lipcu, kiedy zielone orzechy włoskie jeszcze nie mają wykształconej twardej skorupki w środku, ale już widać zalążek ziarenka. Spotkałam się też z opinią, że trzeba je zbierać dwa tygodnie po Nocy Świętojańskiej, ale nie później niż 20 lipca. W tym roku nie wiem, czy jest sens czekać aż tyle, gdyż orzechy są już naprawdę duże i za chwilę mogą nie dać się przekroić nożem. 
Dla mnie orzechówka nie jest nalewką, którą się pije dla przyjemności, a raczej z konieczności, ponieważ jest dobrym lekarstwem na różne dolegliwości gastryczne. Zważywszy na długi czas przygotowania nalewki, lepiej od razu zrobić ją np. z podwójnej porcji i mieć spokój w zapasie na kilka lat:) 
Do orzechówki potrzebujemy ok 20 sztuk zielonych orzechów włoskich, które są jeszcze na tyle miękkie, że można je przekroić nożem. Nie muszę chyba dodawać, że najlepiej by te orzechy rosły zdała od ruchliwej drogi. Potrzebujemy również gumowych rękawiczek, jeśli nie chcemy później mieć zabarwionych rąk, których raczej nie da się na szybko niczym domyć. Potrzebny też będzie spirytus. I w zasadzie na tym etapie tyle, bo nalewkę orzechową robi się w dwa etapy.
Pierwszy etap polega na pokrojeniu orzechów i zalaniu alkoholem, orzechy w spirytusie trzymamy przez 6 tygodni, a następnie dodajemy syrop cukrowy. Do swojej orzechówki dodałam kawałek gwiazdki anyżu oraz korę cynamonu, dzięki czemu zyskała ciekawszy posmak. Wiem jednak, że niektórzy robią "czystą" orzechówkę. 


Składniki:
 etap I:
20 zielonych orzechów włoskich
500ml spirytusu 95%

etap II:
300g cukru
500ml wody
przyprawy korzenne: 1/3 gwiazdki anyżu, kawałek kory cynamonu, 2-3 goździki

Założyć rękawiczki! Orzechy pokroić w ćwiartki lub plasterki, umieścić w słoiku, zalać spirytusem, zakręcić i odstawić na 6 tygodni. Raz na jakiś czas zawartość słoika wymieszać, potrząsając nim.
Następnie zlać nastaw (będzie ciemny, prawie czarny).
Z wody i cukru ugotować syrop, ostudzić. Syrop i nastaw połączyć, dodać przyprawy, słoik zakręcić i odstawić na 4-8 tygodni.
Po tym czasie nalewkę zlać znad osadu, osad przefiltrować (np. przez filtr do kawy), wlać do nalewki, odstawić na min. 6 miesięcy.
Przechowywać w ciemnym miejscu.
Na zdrowie!




czwartek, 14 czerwca 2018

Koktajl kokosowo-truskawkowy


 
 
Ten wpis będzie równie szybki, jak przygotowanie i wypicie koktajlu. Ponieważ obiecałam Wam podzielić się wrażeniami z filmu Zimna wojna oraz ze wczorajszej degustacji letniego menu w restauracji Trzy Romanse, muszę nie mniej szybko przebierać palcami po klawiaturze, żeby owe dwa posty w najbliższym czasie pojawiły się na blogu.
Zatem wracając do koktajlu czy milkshake'a - jak kto woli - przygotowanie zajmuje tyle czasu, ile
wyciągnięcie blendera z szafki, umycie truskawek i nalanie mleka. Połączyłam truskawki z mlekiem kokosowym, ale równie dobrze sprawdzi się tu każde inne mleko roślinne, np. ryżowe, owsiane, migdałowe itp, jak i mleko krowie. Najczęściej wykorzystuję to ostatnie, ale miałam ochotę pobawić się smakiem, a połączenie truskawek i kokosa jest niezwykle udane. Miksujcie!

Składniki na 2 porcje:
400g truskawek
400ml mleczka kokosowego (krowiego lub roślinnego)
opcjonalnie: syrop z agawy lub cukier kokosowy do smaku

Umyte i odszypułkowane truskawki umieścić w kielichu blendera, zalać mlekiem, przykryć i miksować przez ok 30 sekund. Jeśli koktajl będzie za mało słodki, można dosłodzić syropem lu cukrem i jeszcze przez chwilę miksować.
Gotowy koktajl nalać do szklanek, podawać od razu.
Smacznego!


wtorek, 12 czerwca 2018

Aromat lato 2018

Nowy, letni Aromat już od wczoraj kusi nas przepisami na lato. Pełno w nim pomysłów na wykorzystanie świeżych  owoców i warzyw, takich jak orzeźwiające napoje, chłodniki, truskawkowe smakołyki, przekąski dla najmłodszych. Dowiecie się, czy warto wybrać latem na Mazury lub gdzie zjeść najlepsze lody w Lublinie. Ode mnie ciąg dalszy słodkich historii, tym razem z tortem Napoleon w roli głównej.

Koniecznie zerknijcie:)
https://issuu.com/magazynaromat/docs/aromat_lato_2018


Drukuj